1. De ‘‘tussenruimte’’ open maken

Het ‘ingewikkeld’ zijn gaat vaak gepaard met gevoelens van beklemming en /of vervreemding. Daarom beginnen we met het‘open maken’ van wat we noemen: de tussenruimte, de ruimte tussen het ‘persoonlijke’ en het ‘systemische’ in ons leven.
Zodat we er gewoon naar kunnen kijken, zonder er in meegesleept te worden. En de ruimte krijgen, om er ‘betekenis’ aan te geven.
Dat ‘open maken’ doen we in een persoonlijke dialoog, liefst in de vorm van een wandelgesprek. Soms kan een eenmalig consult al genoeg zijn om je spoor te hervinden, en verder zelf ter hand te nemen.
Maar vaak ook blijkt zo’n gesprek een opmaat voor een begeleidingstraject, en beschouwen we het als een ‘intake’.


2. Op zoek naar je kern, je visie

In een begeleidingstraject gaan we vervolgens op zoek naar ‘je kern’, je ‘grondtoon’; naar hoe jij ‘bestemd’ bent, en van waaruit jij naar het leven kijkt.
Want dat zegt tegelijk iets over wat je te doen staat, je ‘bestemming’ in de zin van je ‘levensmissie’.
Die heb je nodig om gericht met het ‘realisatieproces’, dat het leven is, te kunnen omgaan. Ook hiervoor kiezen we de vorm van de persoonlijke dialoog, en bij voorkeur het wandelgesprek, om in onze zoektocht ook in verbinding te zijn met ‘het grotere veld’.


3. Je eigen spoor hervinden

Vanuit de bewustwording van je persoonlijke levensmissie ontstaat er een nieuw perspectief op je ‘verhaal’. Nu kunnen ‘de dingen’ op hun plek vallen, en de innerlijke tegenstellingen erin worden opgelost.
Hierin komt gaandeweg je leven ‘op orde’ en ‘in orde’, en opeens ga je zien wat er ‘aan de orde’ is, en wat eigenlijk de boodschap is van je stagnatie.
Er ontstaat een beeld van een ‘rode draad’ die zichtbaar wordt in je leven, en die je informatie geeft over de betekenis van dingen die je tegenkomt.
Van hieruit kun je je ‘gevoeligheden’ leren kennen en waarderen als signaalwerkingen van je ‘betekenende ondergrond’.
En krijg je contact met de inherente creativiteit van de werkelijkheid!


4. Je systeem ‘re-valideren’

Vanuit het vernieuwde contact met je ‘betekenende ondergrond’ krijg je nu zicht op de aangekweekte of aangeleerde systemische ‘patronen’ die steeds weer opduiken in je leven. Het ‘temmen’ daarvan kan soms een lange weg zijn, afhankelijk van je ‘metaforische vermogens’, je vermogen om te duiden en te verstaan.
Soms heeft dat nog wel begeleiding nodig, maar kan dat via een ‘snelle’ telefonische sessie, en is een half woord al genoeg, om een ‘spook’ te doorzien.
Dit is de weg van ‘verzelf-standiging’ van je proces, ín je proces.
En dat duurt zolang als het duurt.


5. ‘‘Ver-zelf-standiging’’

De Respontis begeleiding richt zich op de kunst van het zelfbezinnen, het zelfstandig contact houden met de betekenende ondergrond in je realisatieproces, door zichtbaar te worden voor jezelf. In ‘personantie’ met jezelf, en in ‘resonantie’ met anderen, in de realisatie van eigenheid-in-verbinding.
Een omgeving daarvoor kun je vinden bij het Centrum voor Zelfbezinning.
In een jaarcyclus van bezinnende activiteiten, Zomerweek, Winter3daagse, Paas3daagse, met tussendoor Verdiepings- en Verwerkingsdagen, biedt het Centrum een werkplaatsfunctie voor zingeving, in contact met de tijdgeest.
Tevens is er een netwerk van bezinnende gespreksgroepen, waarin mensen in een meestal tweewekelijks ritme hun proces met elkaar delen, om daarin de ‘resonantie’ te zoeken.

Het Respontis traject werkt toe naar zelfstandige betekenisontwikkeling in je leven, in wederkerige wisselwerking met anderen. Van de ‘persoonlijk dialoog’ in wandelgesprekken, naar het vormgeven van, en resoneren met, een ‘persoonlijk veld’. Om daarin je ‘betekenende levensweg’ te leren herkennen en erkennen, en te ont-wikkelen ‘naar je zin’.
Want dat is, waar het uiteindelijk om gaat: dat we ons leven leren zien als een betekenisvol ‘geschenk’ - waarin het aan ons is, om dat uit te pakken.